دانشگاه تبریز بر بلندای دالانپر؛ فتح قله ۳۴۶۶ متری در مرز سه کشور

به گزارش پایگاه خبری بامدادفردا، گاهی مقصد فقط یک قله نیست؛ مقصد، لحظه‌ای است که انسان در بلندای کوه می‌ایستد و مسیر پیموده‌شده را پشت سر خود می‌بیند؛ مسیری از سنگ و شیب و نفس‌های خسته، اما سرشار از رفاقت و امید. دالانپر برای کوهنوردان دانشگاه تبریز چنین مقصدی بود؛ قله‌ای ۳۴۶۶ متری در مرز سه کشور که این بار زیر گام‌های اعضای باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز فتح شد.
دوازدهمین صعود سالانه باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز روزهای پنجشنبه و جمعه، ۱۹ و ۲۰ شهریورماه، با حضور ۲۳ نفر از اعضای این باشگاه برگزار شد و کوهنوردان دانشگاه تبریز پس از پیمودن مسیرهای کوهستانی منطقه، خود را به قله دالانپر رساندند؛ صعودی که طبیعت، ورزش و رفاقت را در یک قاب مشترک کنار هم نشاند.
در این برنامه، رضا سلمانی سرپرستی صعود را بر عهده داشت و غفار فرزدی به‌عنوان سرقدم و مسئول هدایت فنی، گروه را در مسیر همراهی کرد. مسئولیت راهنمایی گروه نیز بر عهده افخمی‌نیا بود.
صادق شیخی، رضا نقی‌پور، موسی کاظم‌زاده، محمود کاظمی، سعید پاشازاده، ابراهیمیان، عبدالهی، سولماز زرداری، مرتضی کوچه‌مشکی، افخمی‌نیا، انصارین، جواد پورعلی، عباس عباس‌زاده، طبیبی، جوانی، رسول رضوانی، جمال بروستانی، یوسف یوسفی، حمید دیباوند، غفار فرزدی، میر داود اوجاقی، رضا سلمانی و علی حسین‌خانی، اعضای حاضر در این صعود بودند.
اما داستان این صعود تنها در رسیدن به قله خلاصه نشد. دالانپر پیش از آنکه کوهنوردان را به ارتفاع ۳۴۶۶ متری برساند، آنان را از میان دشت‌ها و دامنه‌های سرسبز خود عبور داد؛ جایی که طبیعت، بخشی از مسیر بود و هر پیچ کوهستان، چشم‌اندازی تازه پیش روی همنوردان می‌گشود.
کمپ و شب‌مانی در دشت گل‌ها، یکی از جلوه‌های به‌یادماندنی این برنامه بود. شب، در دل طبیعت و دور از هیاهوی شهر، برای اعضای گروه فرصتی فراهم کرد تا پس از پیمودن مسیر، ساعاتی را در کنار یکدیگر سپری کنند و خستگی صعود را با آرامش کوهستان به فراموشی بسپارند.
در میان این شب‌مانی نیز جشن تولد یکی از همنوردان برگزار شد؛ اتفاقی ساده اما دوست‌داشتنی که حال‌وهوای صعود را صمیمی‌تر کرد. در دالانپر، جشن تولد هم بخشی از مسیر شد؛ خاطره‌ای که احتمالاً در کنار تصویر قله و چشم‌اندازهای کوهستانی، برای همیشه در ذهن همنوردان باقی خواهد ماند.
دالانپر یا دالامپر، با ارتفاع ۳۴۶۶ متر، در منطقه مرزی استان آذربایجان غربی و در محدوده دهستان مرگور از بخش سیلوانه شهرستان ارومیه قرار دارد و یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن، قرار گرفتن قله در نقطه مرزی سه کشور ایران، ترکیه و عراق است.
اینجا جایی است که مرزها در ارتفاعات کوهستانی به هم نزدیک می‌شوند و طبیعت، فارغ از خطوط ترسیم‌شده روی نقشه، چهره‌ای یکپارچه دارد؛ کوهی که از یک سو به آسمان نزدیک‌تر است و از سوی دیگر، سه جغرافیای متفاوت را در چشم‌اندازی واحد گرد هم آورده است.
دالانپر در میان طبیعت‌گردان و کوهنوردان به دلیل چشم‌اندازهای بکر و تنوع طبیعی خود شناخته می‌شود. دشت‌های پرگل، چشمه‌های فراوان، آبشارهای خروشان، هوای خنک و یخچال‌های برفی، تنها بخشی از جاذبه‌های این منطقه کوهستانی است.
در شمال روستای سوله‌دوکل، آبشاری بزرگ قرار دارد که یکی از جاذبه‌های طبیعی منطقه محسوب می‌شود. دره‌ها، آبشارها و دریاچه‌های کوهستانی نیز سیمای طبیعی دالانپر را شکل داده‌اند. در ضلع غربی این کوه، دریاچه‌ای زیبا با ابعاد تقریبی ۴۰۰ در ۴۰۰ متر قرار گرفته که در کنار دامنه‌های سرسبز و دشت‌های گل‌پوش، چشم‌اندازی متفاوت از طبیعت شمال‌غرب ایران پدید آورده است.
بهار و تابستان، با سرسبزی دامنه‌ها و شکوفایی طبیعت، از مناسب‌ترین فصل‌ها برای صعود به دالانپر به شمار می‌روند؛ فصلی که مسیر کوهستان نه‌تنها یک مسیر صعود، بلکه خود به بخشی از تجربه کوهنوردی تبدیل می‌شود.
و سرانجام، در بلندای ۳۴۶۶ متری، جایی که مسیر به قله می‌رسد، خستگی جای خود را به رضایت می‌دهد. کوهنوردان دانشگاه تبریز بر فراز دالانپر ایستادند تا دوازدهمین برنامه صعود سالانه باشگاه نیز در کارنامه این مجموعه ثبت شود.
این صعود اما فقط فتح یک قله نبود؛ روایت ۲۳ همنورد بود که در یک مسیر مشترک گام برداشتند، شب را در دامنه‌های سرسبز کوهستان سپری کردند، در کنار یکدیگر خندیدند، خاطره ساختند و سرانجام در بلندای دالانپر، تصویری مشترک از اراده و همدلی به ثبت رساندند.
دالانپر در این صعود فتح شد؛ اما آنچه ماند، فراتر از ارتفاع ۳۴۶۶ متری بود؛ خاطره‌ای که از مسیر آغاز شد، در دشت گل‌ها نفس کشید، در شب‌مانی رنگ گرفت و در قله، به قاب ماندگار دوازدهمین صعود باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز تبدیل شد.